2005/Nov/26

แสนวิตก หัวอกแตกมล้าง ผ่อดูดาวช้าง เข้าฝ้าปลอมเหมิย
สายที่แพงเอิย พี่บ่หันหน้า มันเปนไผไหน ตัดกัมม์เวรข้า
ได้เวทนาต่ำคล้อย พี่คึดเทิงหา น้ำตาพอย้อย บ่มีหว่างแห้งสักวัน
บัดเดียวเดี่ยวนี้ พี่บ่ได้หัน สรีฅิงพัน ไพไหนหาเจ้า
คันตาวันแลง พี่เทียวออกเข้า ผ่อหาโนชา วาดว้า
มึดฅ่ำจนตา ดาวอยู่ยังฟ้า ค็ไหลเมฆฝ้า งำเดือน
พี่คึดตามคึด พอตกใจสึง หั้นพอเกิ่งฅืน คึดเถิงน้องหล้า
คอยดูหมอกเหมิย ตกลงแกมฝ้า ไก่ขันเลิยมา ซั้นซ้าว
ผ่อดาวประกาย ขึ้นมามะม้าว หันผีพุ่งส้าว เปนลาย
ผ่อดูดาวช้าง ล่องใต้เป็นสาย คึดเถิงเทิงนาย อยู่แท้ใจ้ใจ้
เหมือนเอาหรินผา ตอกยัดเข้าใส้ จักกลืนลงไพ ค็แค้น
พี่คิดเถิงนาย พอดาเป็นแล้ง ลวดใจบ่ตั้ง สักคืน
เอาผ้าห่มทุ้ม พอชุ่มทึงผืน ตายทึงบ่ลืม คันพี่บ่ได้
จับใส่ลางวัน เยียะเหมือนจักไข้ มาหนาวเอย็นใน นอกร้อน
ฝูงนกเค้าเหมิย ค็แข้งมาร้อง เสียงสนั่นก้อง ควางใน
กาบ้าร่ำร้อง พี่มาตกใจ มันตีเหล็กไฟ ตังตังม่วนก้อง
นกเอิดเถิดเหิย ร่ำเลิยจ้องจ้อง ใจพี่มัวเมา เอ่าร้อน
ผ่อดาวทังหลาย ยังยายออกพร้อม ง้อนไถไก่หน้อย ดาววี
ผ่อดาวช้าง อยองห้อยมลายสี ดั่งพัสสดี ใสงามบ่เส้า
ผ่อดาวช้างหลวง ปกงวงท่องเต้า ดาวสะเพาฅำ ออกพ้น
เดิก็มาแล้วเหิย เหมิยตกซะซั้น หนาวใช่หน้อย ฅิงเอย็น
พี่คึดตามคึด อยู่ไหนบ่เป็น ใจตระเวน เพสฅนเมาบ้า
หลอนเถือนดู เดือนสามสี่ห้า เถื่อนดูมา เมื่อแล้ง
มาง่อมงันใจ พระทัยคั่งแค้น หนักหนีบแหน้น ฅอยถอย
แหงนผ่อปลายไม้ หล่นใบสอยสอย ผ่อม่อนพูดอย เปนฅวันแวดอ้อม
ดอกงิ้วดอกกวาว บานแดงอ้อมต้อม ผืนแผ่นแดงรอม กิ่งไม้
พี่หนีไกลซง เข้าโขงปล่าไม้ เมื่อสายแดดไหม้ เทิงทอน
จีจ้อแม่นก ซ้ำมาสังหอรณ์ เถิงเวลาทอน ร้องว่าจี้จ้อ
พี่มาหมองใจ พระทัยหลายข้อ ย้อนใจอาลัย น้องไธ้
ผ่อนกทังหลาย จับยายกิ่งไม้ มาวิดวิ่งเต้น ปาวเฟิย
ตระเหว่าแม่นก เป็นเพื่อนเค้าเหมิย ชู่ตนพ่อเฮิย บินเสิยร่ำถ้อง
นกเอี้ยงนกเขา ตัวเลาอ้อมต้อม มาแปงรังนอน กิ่งไม้
ยามตาวันแลง บินมาสอดใซ้ เซาะกินเหยื่อหย้า ซอแซ
ฝูงหมู่นกเค้า แขกเต้ากาแก กับฝูงนกแล กาดำปากเส้า
หมองใจแท้นา ยามคึดรอดเจ้า คึดเถิงนายเลา น้องเชื้อ
ทังฅนค็ฟัง ทังสันค็เงื้อ พี่หันยิ่งอั้น ไกลซง
แม่จีดอกพ้าน เพื่อนบ้านเต็มโขง มะลิลาดง หอมผายทั่วบ้าน
สบันงาเครือ หอมเจือแผ่กว้าง ดอกซอมภอแดง ค็นัก
ชาติดอกเกียงเหมิย หอมเลิยแท้ทัก จักไขบอกหื้อ นายฟัง
ยามหอมดอกไม้ คึดใฅว่รอดหลัง หอมกลิ่นคันธัง รือเท่ากลิ่นแก้ม
ซลาบดวงทัย อุ่นไอร่างแอ้ม เดิก็เมื่อฅืนแรม น้ำค้าง
มโนนึกเถิง เทิงยามห่างร้าง เหลือที่จักอ้าง จานาย
ยามเนตต์นองน้ำ อาบแก้มเป็นสาย จุ่งคึดรอดชาย ที่หมายอยู่ถ้า

Comment

Comment:

Tweet


ตัวหนังสือซ้อนกัน ก่ เจ้า อ่านบ่หื้อออก
(มั่วๆแระ)

ฝันดีนะคะ ไม่เจอหลายวัน
สบายดีน๊า