2005/Nov/26

ตั้งเก๊าเอาไว้ ตึงใจ๋ตึงตั๋ว
เกียมคอบเกียมคัว ป๊กไปตางหน้า
สะลีที่นอน หมอนเสื่อเสื้อผ้า
ข้าตอฝ้ายมา เนิ่นช้า
หอมมัคคญาณ นิพพานเลิศฟ้า
หวังถึงโลกหน้า เชียงคาน

อ่านเขียนบ่ออก บอกหื้อลูกหลาน
จารธรรมใบลาน ผ่านบุญมาหื้อ
เกียมปิ๊กเฮือนหลัง ฝังใจบ่ดื้อ
ด้านสู่มารมือ ราชไท้
กี่ด้ายฝ้ายหมุน บุญฮอมฝากไว้
มือล้วงสอดใต้ ฟืมตอ

ระฆังดังซ้อง เปิ้นฮ้องสั่งขอ
บ่ดีรีรอ หื้อไปทางหั้น
โรงเรียนนั้นไซร้ มีไว้จะอั้น
หื้อลูกหลานมัน คิ่นค้อ
ตัวข้าเปิงใจ๋ เตียวในกงล้อ
ไต่ตามบาทข้อ โบราณ

ตะก่อนบ่ฮู้ บ่สู้ไขขาน
ฟังก้าตำนาน บ่หาญอาจอ้า
อันบ่าเดี๋ยวนี้ ชีวีแกร่งกล้า
น้อมรับวันทา แก่ท้าวฯ
จักเพียรแก่ก๋าน ผสานจิตเคล้า
เป็นหนึ่งเดียวเข้า กายา

ผ่านมือผ่านฝ้าย ผ่านลายรักษา
ผ่านกาลเวลา ผ่านผืนฝ้ายฝั้น
ไหวมือไหวฝ้าย จกด้ายสายสั้น
ตั้งจิตหื้อพลัน ทั่วพร้อม
อกาลิโก๋ ธรรมโมหมั่นซ้อม
ภาวนาจ้อม ใจ๋งาม

<

Comment

Comment:

Tweet